Te groot voor een kleintje

Geplaatst op 12 jun 2012 , bijgewerkt 12 jun 2012, 09:20

Een opleveringskeuring hoort eigenlijk een feestje te zijn. Je krijgt de sleutel en wordt officieel eigenaar van je huis. Maar helaas maak ik nog reg...

Een opleveringskeuring hoort eigenlijk een feestje te zijn. Je krijgt de sleutel en wordt officieel eigenaar van je huis. Maar helaas maak ik nog regelmatig mee, dat het huilen met de pet op is tijdens zo’n oplevering. 

Zo had ik eens een keuring ergens in het midden van het land. Ik reed met mijn auto het bouwterrein op. Het te keuren huis maakte onderdeel uit van een bouwproject van zo’n vijftig huizen.  Tussen de woningen in zag ik een verdwaalde bouwkeet staan. 'Het onderkomen van de aannemer', bedacht ik me. Ik zocht het huisnummer van de woning die gekeurd moest worden. Toen ik het gevonden had, sloeg heel even de twijfel toe bij me. Was ik hier nu voor een opleveringskeuring of voor een controle tijdens de bouw? De binnenwandblokken stonden nog in de tuin en het leek wel open huis: de voordeur ontbrak.

Paniek

Terwijl ik nog met mijn mond open stond, kwamen de aannemer met de kopers aanlopen. Ik zag lichte paniek in de ogen van de laatstgenoemden. Wat bleek? De volgende dag zou door een ander bedrijf een dakkapel op de zolder worden geplaatst en de keuken stond voor de week erop gepland. De kopers waren er immers van uitgegaan dat het huis vandaag zou worden opgeleverd. Hoe moest dat nou? Ik maande hen tot rust en stelde voor om eerst samen met  de aannemer de woning door te lopen. Even kijken of het allemaal inderdaad zo ernstig was als het leek. En ja, het  bleek eigenlijk allemaal nóg ernstiger dan het leek. Een kleine opsomming van mijn waarnemingen: de badkamer was niet betegeld, het sanitair stond nog in dozen, de elektra was niet aangesloten en de installateur was nog bezig om de warmtepomp van de verwarming te monteren. Kort gezegd: de woning was absoluut niet klaar voor bewoning en kon onmogelijk worden opgeleverd. Wederom paniek bij de kopers. Morgen kwam immers de dakkapel.

Sleutelverklaring

Ik stelde bij de aannemer voor om de bewoners een sleutelverklaring te geven. Dit betekende dat de kopers wel de sleutel van het huis kregen, maar dat er nog niet officieel was opgeleverd. Zo konden de kopers toch verder met hun huis. Dit idee had ik ook doorgesproken met de juridische afdeling van Vereniging Eigen Huis. Die kon ook precies vertellen wat de rechten en plichten waren voor zowel de kopers als de aannemer. De kopers mogen het huis gebruiken voor bepaalde afgesproken werkzaamheden of zelfs voor bewoning. En de woning blijft voor risico van de aannemer tot het moment dat er daadwerkelijk wordt opgeleverd. En omdat  de aangekondigde oplevering niet was doorgegaan, moest hij waarschijnlijk ook schadevergoeding betalen aan de kopers.

De aannemer en kopers gingen akkoord met mijn voorstel en er werd een opnamerapport met sleutelverklaring afgegeven. Verder werd er voor drie weken later een nieuwe opleveringskeuring ingepland. De aannemer moest hard aan de slag en de kopers konden in elk geval de dakkapel de volgende dag laten plaatsen.

Communicatie

Natuurlijk was ik toch wel heel benieuwd waarom de aannemer er zo’n zooitje van had gemaakt. Zijn verklaring was dat dit bouwproject te enorm was voor hem. Hij was relatief gezien maar een kleine aannemer die een te grote opdracht had geaccepteerd. Daardoor moest hij gaan samenwerken met allerlei onderaannemers die hij niet goed kende. En daardoor ging er in de communicatie van alles mis.

Ik reed het bouwterrein weer af, langs de veel te kleine bouwkeet op het grote bouwterrein.

Sta ook sterker met bijna 750.000 leden