De schilder op sokken

Geplaatst op 28 okt 2013 , bijgewerkt 28 okt 2013, 23:00

Het eerste huis van mijn vriendin en mij was een klein flatje. Het was gebouwd ergens begin jaren zestig. Een prima appartement, aan de rand van een...

Het eerste huis van mijn vriendin en mij was een klein flatje. Het was gebouwd ergens begin jaren zestig. Een prima appartement, aan de rand van een dorp met aan de achterzijde prachtig uitzicht over de weilanden. Maar zoals bij zoveel appartementen die in die periode zijn gebouwd, was het wel wat gehorig. Wij hadden buren boven en onder ons. Boven woonde een oudere alleenstaande vrouw, van wie je je afvroeg hoe ze toch elke dag weer die boodschappen de trap op kreeg. Maar je hoorde haar nooit. Onder ons woonde een kunstenaar, een schilder, met een temperamentvolle Italiaanse vriendin. Zij hadden een iets ander leefpatroon dan wij. Hij sliep altijd uit, begon in de middag pas te leven en kreeg zijn artistieke inspiratie vooral ’s avonds en ’s nachts. Dan ging hij aan de slag met zijn kwasten. Dat zijn Italiaanse vriendin het daar ook niet altijd mee eens was, hoorden wij regelmatig.  Er vielen vaak woorden en wij konden daar volop van meegenieten. Qua geluidsoverlast ’s avonds en ’s nachts hadden we vooral hinder van zijn lopen: een hard bonkend geluid. Toch liep hij altijd op zijn sokken door het appartement. Rond 5 december kwamen we op het idee om de onderbuurman een ludiek sinterklaascadeau te geven: een paar sloffen met goed dempende zolen. Zo zou de overlast in ieder geval een stuk minder zijn. We belden aan bij de onderburen, overhandigden het cadeau en deden ons verhaal erbij. De schilder nam het ontzettend sportief op en kon het cadeau wel waarderen. We deden een bakkie samen en hij beloofde beterschap. En de schilder hield woord. De overlast was aanzienlijk minder. Zo zie je maar: met een kopje koffie en goed gesprek boek je al snel resultaat.