Artikel
energie

Daphne verduurzaamt

Van het gas

Vereniging Eigen Huis
Foto: Ron de Gruyl
Daphne van Paassen neemt lezers in haar maandelijkse column mee op de weg die zij aflegt bij het verduurzamen van haar tussenwoning uit 1890. Daphne’s aanpak is haar eigen. Ze is geen deskundige en geeft geen advies. Elk huis en iedere huiseigenaar zijn tenslotte anders.
Auteur: Daphne van Paassen | Publicatiedatum: Maart 2020

Ik kan niet ontkennen dat er een sardonisch genoegen school in de manier waarop ik de verhuisdoos met ouwe meuk voor de neus zette van mijn zoon. Mijn spullen-minnende en koopgrage zoon. Zo. Dat zou hem leren! Als armlastige student die op kamers ging, kon je het je nu eenmaal niet veroorloven om alles nieuw te kopen en moest je het gewoon doen met de afdankertjes van de familie: een allegaartje aan kopjes, borden, bestek, verwassen handdoeken, koektrommels en een stel gebutste pannen.

Zéker als student aan de klimaatbewuste Wageningen University. Bijkomend voordeel: dan hoefde ik me niet schuldig te voelen als ik een nieuwe pannenset kocht voor de nieuwe inductiekookplaat (want heel terecht merken lezers van deze column op dat we eigenlijk te weinig de CO2-uitstoot meenemen van de productie van nieuwe, energiebesparende maatregelen).

Die inductiekookplaat zelf lag er overigens nog altijd niet (hé, wat verrassend). Daarvoor moesten we eerst een nieuwe groep laten aanleggen. De elektricien die we voor de klus hadden gestrikt, had na een vlugge inspectie rechtsomkeert gemaakt omdat hij niet zeker wist of de leiding van de meterkast onder de vloer helemaal naar de keuken doorliep  – misschien moest er wel gebroken worden?

Dat moesten we eerst maar eens laten uitzoeken. Degene die dat kwam uitzoeken, vroeg zich af waarom de elektricien niet gewoon een leiding langs het plafond kon leggen – veel eenvoudiger, dan hoefde we zeker niet te breken. Enfin. Moesten we de elektricien opnieuw vragen om langs te komen, of was het een teken aan de wand dat hij die oplossing van langs het plafond niet zelf had bedacht?

Een aantal lezers mailde dat er trouwens ook kookplaten bestaan waarvoor je helemaal geen extra groep hoeft aan te leggen (de zogenoemde 1-fase-kookplaten): alleen kon je dan niet alle vier de pitten tegelijkertijd op vol vermogen gebruiken. Ik zag mijn man bedenkelijk kijken. Dan toch liever een leiding langs het plafond.

Maar voor ik me druk kon maken over de vraag of we die inductiekookplaat dan wel op tijd hadden – namelijk op het moment dat mijn zoon zou verhuizen van zijn gedeelde studentenkamer (met een gordijn ertussen) naar een zelfstandige unit – gebeurde er iets opmerkelijks. Toen ik hem in het weekend de verhuisdoos overhandigde, ging hij niet met zijn ogen rollen en kwam er geen vermoeid ‘maham!’ uit zijn mond.

In plaats daarvan gleed er een superieur glimlachje over zijn gezicht, dat ik niet direct kon plaatsen. ‘Kringloopspul - helemaal goed, mam. Bedankt! Maar, eh...’ Hij viste de pannen eruit, stapelde ze op elkaar en schoof ze naar me terug. ‘Die mag je houden.’ Waarna hij zijn telefoon pakte en foto’s van zijn nieuwe kamer tevoorschijn toverde.

Dat het geen tochtig hol in een negentiende-eeuws een-steens-pandje met bobbelig vooroorlogse beglazing was, wist ik. Maar in deze strak geïsoleerde containerwoning van ruim 7 bij 3 meter, was geen kier te bekennen. Hij tikte op het raam: ‘Triple glas!’ en daarna op iets wat op een warmtepomp leek. Het hele dak van het complex lag vol zonnepanelen, vertelde hij. Hij wees naar het lege keukenblokje. ‘Maar geen gasleiding. Ik heb een inductieplaat besteld. Dus neem die pannen maar weer mee.’ Hij was wel van het gas. En hij had er geen klap voor hoeven doen!
Opmerkingen en suggesties: daphne@eigenhuis.nl

Reageren?

Mail naar daphne@eigenhuis.nl. Wij kunnen jouw reactie (ingekort) plaatsen.

Dit is een bewerkte versie van 'Daphne verduurzaamt' uit Eigen Huis Magazine, editie maart 2020.