De laatste berichten uit Groningen:

Mijn handtekening onder iets wat ik niet begrijp

Geplaatst op 23 okt 2018 , bijgewerkt 23 okt 2018, 00:00

Het belangrijkste eerst

Er heeft een hele bijzondere gebeurtenis plaatsgevongen in ons leven.  Je kind een kind zien krijgen en de rijkdom dat je daar bij aanwezig mag zijn. Wat een schitterend mooie ervaring in ons leven.

Opgetild  in een roze wolk, even bevrijd van de nuchtere werkelijkheid van de dagelijkse beslommeringen, het al dan niet ondertekenen van een document en de noodgedwongen verhuizing. Dat laatste valt niet tegen. We zijn inmiddels verhuisd naar een prachtig huis met een mooie tuin.

Iedere drie weken bewonersoverleg

Iedere drie weken hebben we een bewonersoverleg met een grote groep mensen: een projectleider, een aannemer, een bewoners begeleider en de werknemers die betrokken zijn bij het herstel/versterking traject van onze woning. In dit overleg wordt stap voor stap onze herstel/versterking programma uitgelegd en besproken. In tegenstelling tot het moeizame voortraject van vier jaar met het CVW ervaren we deze vergaderingen als open, transparant en betrouwbaar. Het vertrouwen in een goede afhandeling is weer wat heeft hersteld.  

Niet gerust over de vaststellingsovereenkomst

Maar hoe broos of dat vertrouwen is blijkt uit de reactie in mijn lijf op de vaststellingsovereenkomst die wij hebben ontvangen. Daarin worden de afspraken vastgelegd over de uit te voeren werkzaamheden, te ondertekenen door de NAM en door mij. Het is een overeenkomst van enkele pagina’s waarin ik dingen lees -of opmaak- waar ik niet gerust op ben. Zo staat er dat de overeenkomst “in geen enkele opzicht mag worden gezien als een gehele of gedeeltelijk erkenning van aansprakelijkheid, in welke zin dan ook, door de NAM ten opzichte van fam Hoeksema of ten opzichte van derden.” Ook staat er dat “de bewoners voor deze versterking/werkzaamheden hebben gekozen” en dat  “de eventuele garanties van rechten jegens de aannemer ten aanzien van opgeleverde werkzaamheden bij de bewoners liggen.”De werkomschrijving is als bijlage toegevoegd, maar dat is een blanco blad!

Tegenlezen kost tijd, die er niet is

Dan wordt nog een ‘finale kwijting’ genoemd en mogen we geen beroep meer doen op andere NAM regelingen.  Het lijkt mij verstandig om een jurist tegen te laten lezen alvorens ik deze overeenkomst teken. Dit betekent wel tijdverlies, want pas na de ondertekening kan de operatie van start gaan. Zouden de overeenkomst willen aanpassen gaat dat nog meer tijd kosten. Tijd die er eigenlijk niet is: de aannemer wil het beton graag gestort hebben voor de kerst zodat het voldoende tijd heeft om uit te harden.  En als we nu niet tekenen, zou dan het de hele circus van beoordelen weer opnieuw beginnen?

Als 60 jarige huisvrouw met huishoudschool diploma op zak moet ik nu ondertekenen en dus akkoord gaan met juridische formuleringen die vragen oproepen en een werkomschrijving die blanco is. Ik wil die verantwoordelijk niet nemen. Maar hoe moet het dan verder?


Terug naar het profiel Terug naar het overzicht

 

Impressie situatie Groningen

Het was de cadeaubon van moeder natuur aan Nederland: de gasbel in Groningen. Miljarden om vrij te besteden aan wat de Nederlander maar wilde. Wegen en bruggen, ziekenhuizen en scholen. Ja, met de opbrengst bouwde Nederland een verzorgingsstaat op die hoorde tot de besten ter wereld.

Vandaag is het saldo op de cadeaubon geslonken en staat Groningen zelf er aangeslagen bij. Huizen staan scheef of voorovergebogen, steunend op krukken. Aan tal van huizen hangt het label ‘acuut onveilig’, maar worden toch nog bewoond. Iedereen in Nederland vindt dat de bewoners geholpen moeten worden. De regering zegt zelfs dat geld geen rol mag spelen. Allicht. Hier wordt alles netjes geregeld!

Maar intussen belanden de bewoners in ingewikkelde procedures waar maar geen eind aan komt. Tussen stapels van vuistdikke ordners corresponderen zij met instanties tot zij er een lamme hand van krijgen. Soms duiken zij op in talkshows, rijden in bussen naar Den Haag en nemen plaats op de publieke tribune van de Tweede Kamer.

Terwijl de opbrengsten van de gaswinning afnemen en de kosten van de versterkingsoperatie stijgen, dreigen scheuren te ontstaan in de solidariteit met Groningers. Er wordt ook wel beweerd dat men onderhand een beetje ‘Groningen moe’ wordt. Maar als dat zo is, hoe moe zullen de Groningers dan wel niet zijn? Voor het laatste debat voor het zomerreces trokken zij niet meer naar de residentie. Zij verschansten zich in de Euroborg, het stadion van FC Groningen, en keken samen naar het debat.

Een aantal bewoners hebben we gevraagd om vanaf dat moment regelmatig verslag uit te brengen van wat zij meemaken. Zij zijn daartoe bereid. Wilt u ook meelezen? Meeleven?