Bea liet op eigen kosten een inspectie uitvoeren. Conclusie: versterkingen zijn nodig vanaf de fundering tot het dak. Na een lange patstelling mag ze deelnemen aan de versterkingspilot ‘Heft in eigen hand’ van de Nationaal Coördinator Groningen. Hoewel de werkzaamheden vaak worden vergeleken met een verbouwing, ziet Bea het anders. “Een verbouwing doe je voor jezelf, deze operatie doe je om levend je eigen huis uit te komen.”

Bea Blokhuis

Woonplaats: Delfzijl
Woont er sinds: 1992
Beroep: Bea is docent klassieke talen

‘Dit doe je om levend uit je huis te komen’

Sinds de eerste scheuren in haar huis is actievoeren haar “hobby”. Bea Blokhuis lacht: “Zo noem ik het om alle tijd die het kost te rechtvaardigen. Anderen gaan vissen; ik heb een huis waar ik veilig in wil wonen.” Hoewel de herstel- en versterkingswerkzaamheden vaak worden vergeleken met een verbouwing, is het voor Bea heel iets anders. “Een verbouwing doe je voor jezelf, deze operatie doe je om levend je eigen huis uit te komen.” 

Bea is docent klassieke talen. Toen ze insprak over een voorgenomen besluit gaswinning tijdens de raadsvergadering van Delfzijl, bouwde ze haar betoog net zo op als Cicero. Haar leerlingen dachten mee: “Het was voor hen een leuke oefening om te zien hoe de klassieke trucjes nog steeds gebruikt kunnen worden, zolang je niet je tekst in het Latijn uitspreekt.”

Van de eerste scheuren in haar woning maakte zij geen punt.  Maar na weer een heftige beving in februari 2013, meldt zij de schade bij de NAM.  De Nam stuurt een taxateur die die naam niet verdiende. Het rapport is navenant. Pas door bemiddeling van de Onafhankelijke Raadsman komt de zaak in de loop van 2014 in orde en volgt schadeherstel.

‘Er is geen rapport!’

In 2015 meldt zij bij het CVW haar zorgen over de veiligheid van haar woning. Het CVW stelt na onderzoek nadrukkelijk dat haar huis veilig is. Blijkt dat dan uit het rapport, vraagt Bea? Antwoord: er is geen rapport! Op het moment dat Bea dat te horen krijgt, heeft zij zelf een kopie van het constructierapport voor zich liggen! En daarin staat dat haar huis wel degelijk versterkt moet worden.

Na anderhalf jaar, medio 2016, geeft het CVW toe dat het constructierapport wel degelijk bestaat, maar dan is Bea al vanaf eind 2015 via een andere route gestart met versterkingsonderzoeken en ze zal uiteindelijk in de loop van 2016 het versterken onder de hoede van de NCG brengen.

Eind 2016 meldt zij nieuwe schade bij het CVW.  In april 2018, na wederom bemiddeling van de Onafhankelijke Raadsman, ontvangt zij van het CVW een schaderapport.  Dat zit echter vol fouten en omissies. Het aangeboden schadebedrag is daardoor een fractie van de daadwerkelijke schade. Daarop wendt zij zich tot de Arbiter Bodembeweging. 

‘Als de NAM het goed vindt...’

Terwijl de melding bij het CVW nog bij de arbiter Bodembeweging ligt, geeft Bea eind 2018 een nieuwe schademelding door aan de Tijdelijke Commissie Mijnbouw Groningen (TCMG). Zij vraagt de instanties of het niet handiger is om die twee zaken samen te voegen. 

De Arbiter reageert op 22 oktober met een uitvoerige mail. De kern van de boodschap: als de NAM dat goedvindt, kan dat. ‘Nieuwe schades kunnen slechts door de arbiter beoordeeld worden wanneer NAM hiermee instemt. Gaat de NAM niet akkoord, dan zal na het afhandelen van de oude schade door de arbiter de nieuwe schade volgens de regels van het nieuwe schadeprotocol worden afgehandeld door TCMG.’ Bea besluit de zaken maar gescheiden te houden.

Het versterkingsadvies van de NCG

Maar na een lang periode vol onzekerheid en gedoe valt op 15 oktober 2018 in elk geval het versterkingsadvies van de NCG op de deurmat. En… het ziet er goed uit! De constructeur heeft goed gelet op haar wensen. Het huis blijft zo veel mogelijk als het was. Maar intussen zijn de schademeldingen uit 2016 en 2018 nog steeds niet afgehandeld. Op 22 oktober volgt een gesprek met het bouwteam. Dat bestaat uit de constructeur, de bouwbegeleider NCG, Bea’s eigen bouwkundige, zijzelf en een familielid. Een goed overleg! Het licht gloort aan het einde van de tunnel!

Helaas blijkt de tunnel toch weer langer dan verwacht… Nieuwe onzekerheden volgen. Na verdere onderzoeken op verzoek van de aannemer moet de constructeur mogelijk opnieuw gaan rekenen. De aannemer geeft aan dat hij voor het aanpakken van de fundering niet van buitenaf kan werken en dat er gaten in de vloer geboord moeten worden. Maar: daar zit asbesthoudend materiaal, dat door die verstoring een probleem gaat vormen. Mogelijk moet dus de hele vloer eruit. Maar ja: waar rusten dan in de tussentijd de muren op? Het is onduidelijk hoe ingrijpend alles daardoor weer verandert. 

Een lichtpuntje

Het is al half februari 2019 als Bea tot de slotsom komt dat het toch weer veel langer gaat duren dan zij eind vorig jaar nog dacht. Toch gaat zij stug door met ‘ontspullen’ want zij wil de hoop op een spoedige oplossing nog niet opgeven. 

Er is nog wel een lichtpuntje: de Arbiter houdt op 4 maart een besloten hoorzitting bij Bea thuis over de schademelding uit 2016. De vertegenwoordiger van de NAM zet de hakken in het zand en het is een energievretende, emotievolle confrontatie, maar Bea houdt er een goed gevoel aan over. De uitspraak wordt 6 weken later verwacht. Bea hoopt dat de NAM zich bij de uitspraak zal neerleggen, maar is daar niet gerust op.  Zal dit dossier uiteindelijk gewoon bij de rechter komen?

Gelukkig is Bea iemand die in het nu leeft en erg kan genieten van al het mooie dat er 'nu' is. Ze ziet dat de narcissen en tulpen in haar tuin al een beetje uit de grond komen en geniet van het lentezonnetje als daar even doorkomt. Maar zij is bang dat door de schijnbaar uitzichtloze situatie rond de bevingen en de afhandeling van de schade een grauwsluier over Groningen blijft hangen.

;