Na jaren van gesteggel ligt er dan eindelijk een akkoord dat door de Nationaal Coördinator Groningen (NCG), de NAM en Hanneke zelf ondertekend wordt. Ze zijn het erover eens dat heipalen van 19 meter diep de fundering moeten versterken, dat de kelder dichtgegooid moet en de muren verstevigd. Maar de aannemer die wordt betaald om het plan uit te voeren denkt er anders over. Volgens hem is versterken van de fundering voldoende. Als de NCG een nieuwe aannemer stuurt, wil die alleen het bovengrondse werk aanpakken. Begint het hele proces opnieuw?

Hanneke Hoeksema

Woonplaats: Bedum 
Woont er sinds: 1985 
Partner: Janny Hoeksema-Schaap
Beroep: Janny is gezinsbegeleider en Hanneke is vrijwilliger bij de voedselbank

Juni 2019

'Versnel toch de versterking!'

De aardbeving in Westerwijtwerd (22 mei, kracht van 3,4) brengt – gek genoeg – rust in het leven van Hanneke. ‘Ik was bezorgd dat de heipalen bij een aardbeving de trilling naar boven zouden doorgeven, zoals een stemvork. Dat is gelukkig niet gebeurd. De muren hebben de beving goed doorstaan. Er lag helemaal geen voegsel op de grond en dat was bij eerdere bevingen altijd wel het geval.’ 

Hanneke is zo blij met de herwonnen rust dat zij juist daarom steeds moet denken aan al die bewoners die daar nog niet van kunnen genieten. ‘Ik weet hoe die onzekerheid voelt. Ik zou tegen Den Haag willen zeggen: gun de andere bewoners toch ook die rust! Versnel toch de versterking!’ Voor Hanneke is het een raadsel. ‘Iedereen zegt dat het proces versneld moet worden, maar dat gebeurt niet. Waarom niet? Wie of wat traineert de boel toch zo?’

April 2019

'Je wordt gedwongen voor jezelf op te komen'

Het is november 2015 als Hanneke hoort dat haar huis acuut onveilig is. Haar gezin moet binnen 24 uur het huis verlaten! Zij belt met de experts die het rapport hebben opgemaakt, maar die verwijzen haar naar het Centrum Veilig Wonen (CVW). Daar krijgt zij niemand te pakken.

Zes weken later wordt Hanneke teruggebeld. 'Sorry, miscommunicatie.' Ze vragen of zij zich onveilig voelt in haar huis. Zij antwoordt dat zij onderhand gewend is aan de situatie. De reactie? ‘Dan strepen we het acute weg. Uw huis is vanaf nu normaal onveilig.’ 

Verbluft

In de jaren die volgen wordt er getwist over wat wel of niet aardbevingsschade is en wordt er onderhandeld over een bemiddelingsvoorstel. Na lang trekken en duwen is een akkoord het resultaat dat door de NCG, de NAM en Hanneke zelf ondertekend wordt. Hanneke haalt opgelucht adem. 

Na een rondje door het huis trekt de door het CVW aangetrokken aannemer zijn eigen conclusie. Als het fundament verstevigd wordt, hoeft het bovengrondse minder grondig aangepakt te worden. Hanneke is verbluft en het CVW besluit een nieuwe aannemer te sturen. Die trekt weer een heel andere conclusie. Bijna het tegenovergestelde. Als het bovengrondse grondig wordt aangepakt, hoeft de fundering minder verstevigd te worden! De NCG draagt beide aannemers op om samen tot een plan te komen dat het akkoord wel volledig uitvoert.  

Uiteenlopende reacties

Nadat de hobbel genomen was, krijgt Hanneke uiteenlopende reacties. Sommigen bieden hun hulp aan bij de verhuizing, maar in het dorp wordt ook geroddeld. Zij zou een ‘profiteur’ zijn. De teneur: ‘Als de problemen serieus zouden zijn, dan zouden ze ook wel serieus opgepakt worden.’ 

Hanneke prijst zichzelf gelukkig dat haar huis verstevigd gaat worden. Hoe het voelt om na vier jaar eindelijk duidelijkheid te hebben? Hanneke vergelijkt het met het urenlang tillen van twee emmers water met je armen recht vooruit. Als je die vervolgens loslaat, vliegen je armen omhoog.  

Plezierig

Sindsdien heeft zij iedere drie weken bewonersoverleg: met een projectleider, een aannemer, een bewoners begeleider en de werknemers die betrokken zijn bij het herstel/versterking traject van haar woning. In tegenstelling tot het moeizame voortraject van vier jaar met het CVW ervaart Hanneke deze vergaderingen als plezierig. Het vertrouwen in een goede afhandeling is weer wat hersteld.

Maar hoe broos dat vertrouwen is blijkt uit de reactie in haar lijf op de vaststellingsovereenkomst die zij ontvangt. Daarin staat dat de overeenkomst  ‘in geen enkel opzicht mag worden gezien als een gehele of gedeeltelijk erkenning van aansprakelijkheid, in welke zin dan ook, door de NAM ten opzichte van familie Hoeksema of ten opzichte van derden.’ Ook staat er dat ‘de eventuele garanties van rechten jegens de aannemer ten aanzien van opgeleverde werkzaamheden bij de bewoners liggen.” De werkomschrijving is als bijlage toegevoegd, maar dat is een blanco blad!

Niet altijd zo eerlijk

Voor iemand die niet juridisch geschoold is, is het allemaal niet te volgen. Maar als zij niet tekent, ligt alles weer stil. Zij ervaart de NAM als een vreemde niet betalende kostganger en wil hem zo snel mogelijk uit huis zetten. Daarom besluit Hanneke om water bij de wijn te doen en zich niet te verzetten tegen regelingen die naar haar gevoel onredelijk zijn. Zoals de vergoeding voor vergader/overlegkosten. Voor alle vergaderingen, de honderden e-mails, de ontelbare telefoontjes en alle inspecties mag zij welgeteld 24 uur in rekening brengen.

Hanneke: ‘Staat natuurlijk in geen enkele verhouding, maar ach, het leven is nu eenmaal niet altijd zo eerlijk. Wij mogen blij zijn dat ons huis nu verstevigd wordt. Al die andere mensen wachten nog. Ik wil niet voor nog meer vertraging zorgen door moeilijk te gaan doen.’ En dus zet Hanneke haar handtekening. Vrijdag 8 februari gaat de versterkingsoperatie van start.