Inmiddels zijn we zes weken, 10 bezichtigingen, een bod én een afwijzing verder sinds we gestart zijn met onze huizenjacht in Den Haag. En hoewel het aanbod in Den Haag veel groter is dan in Utrecht, is het ook hier natuurlijk dringen op de woningmarkt. We plannen de ene bezichtiging na de andere en zijn zo’n twee tot drie keer per week aan het bezichtigen. En met zoveel bezichtigingen, zou je zeggen dat het toch een keer moet lukken.

De perfecte woning?

En dan is het tijd voor die ene bezichtiging. De woning waarvan ik van de foto’s op Funda dacht: dit is het, dit gaat het worden. De woning is licht, heeft een grote woonkamer, ruime slaapkamers, een prima balkon en een keurige badkamer en keuken. Er hoeft he-le-maal niks aan te gebeuren. Verhuizen zonder klussen, dat klinkt mij als muziek in de oren. 

En toch… zodra ik de woning binnenstap, bekruipt mij een onbestemd gevoel. De woning is inderdaad net zo perfect als ik mij had voorgesteld en misschien nog wel mooier dan op de foto’s, maar is deze prachtige woning echt iets voor ons? Zien we onszelf hier wonen? 

Kunnen we nog kritisch zijn?

 

De laatste weken bezichtigen we ons suf. Gelukkig ís er in Den Haag nog aanbod in onze prijsklasse, maar ook hier is het natuurlijk een chaos op de woningmarkt. Zeker bij de woningen waar wij kijken, is het geen uitzondering als er 40 andere stellen óók komen bezichtigen. De concurrentie is moordend.

Zo langzamerhand komt steeds vaker de vraag boven drijven of we nog wel kritisch kunnen zijn. Met het feit dat we compromissen moeten sluiten, heb ik al lang vrede gesloten. Dat is prima, maar hoe kritisch kunnen we zijn? We moeten toch érgens wonen?

 

Vereniging Eigen Huis - straatbeeld blog 10 Dewi

Ik voel me dom

 

En nu is er dus die woning, die op papier perfect is en eigenlijk aan al onze wensen voldoet. Er is werkelijk niets op aan te merken. Als ik er puur verstandelijk naar kijk, moeten we op deze woning eigenlijk wel een bod uitbrengen. En toch zie ik mezelf hier niet wonen. Alleen al van het idee dat we in dit huis gaan wonen, krijg ik het Spaans benauwd. 

Ik kan met geen mogelijkheid uitleggen wáárom ik hier niet wil wonen. Ik voel me dom, want zo groot is het aanbod natuurlijk niet. En als ik op deze woning al geen bod wil uitbrengen, gaat het dan ooit wel lukken om een huis te kopen?

 

Als het gevoel maar goed is

 

We bellen nog even met onze aankoopmakelaar om te overleggen. Dat helpt, want zij kijkt met een hele andere blik naar onze situatie. ‘Als het gevoel er nu helemaal niet is, dan gaat dat waarschijnlijk ook niet meer komen’, zegt ze nuchter. ‘Luister daar alsjeblieft naar, want je moet hier wel wónen. Elke dag kom je hier weer thuis. Dan moet het wel goed voelen’. 

Ze heeft natuurlijk helemaal gelijk. Juist het feit dat ik niet uit kan leggen waarom het gevoel bij deze woning ontbreekt, maakt dat we hier geen bod op uit kunnen brengen. Een verouderde keuken kun je vervangen en een nieuwe vloer kun je kopen. Je gevoel helaas niet. We zoeken dus nog even verder naar die ene wat minder perfecte woning, maar met het juiste gevoel. 

 

Over Dewi van Deurzen

Dewi van Deurzen is freelance tekstschrijver en woont samen met haar vriend in een klein huurappartment in Utrecht. Ze willen nu graag een huis kopen. Ze neemt je mee op haar huizenjacht en deelt haar persoonlijke ervaringen over hun zoektocht op deze overspannen woningmarkt. 

“Vanwege de hoge huur en het gebrek aan ruimte zijn we op zoek naar een koophuis. Het liefst een huis met een tuin, waarin we een eigen moestuintje kunnen aanleggen. Bij voorkeur in de regio Rotterdam. Een hele uitdaging!”
Lees alle blogs van Dewi