Na ons gesprek met de hypotheekadviseur wisten we precies waar we aan toe waren. Als freelance tekstschrijver heb ik nog geen volledig kalenderjaar gedraaid. Daarom kan ik op dit moment nog geen hypotheek krijgen. Gelukkig kan mijn vriend dat wel. En met één salaris kunnen we veel meer dan we dachten. Daarom zijn we in mei onze huizenjacht gestart met de mogelijkheden die we op dat moment hadden. En met onze wensen moest dat eigenlijk wel lukken. 

Leren wat we willen

Hoewel we dachten dat we dondersgoed wisten wat we wilden, bleek al snel dat we eigenlijk geen flauw benul hadden. Bij iedere bezichtiging ontdekten we meer en meer dat we eigenlijk best kritisch zijn. En bij iedere woning die we bekeken, leerden we steeds beter wat we wel en niet belangrijk vinden aan een huis. 

Die eerste paar bezichtigingen liepen dus eigenlijk op niks uit. Hoewel weten wat je wilt ook wat waard is. Gaandeweg ontdekten we dat we nu een prima woning kunnen kopen waar we de komende vijf jaar zouden kunnen wonen. Maar wat nou als we verder kijken dan vijf jaar? Willen we nu eigenlijk geen huis kopen waar we de komende tien jaar kunnen blijven wonen? Of waar we in elk geval niet op een schopstoel zitten als de markt instort? Mijn raderen begonnen steeds meer te draaien en ik kreeg een bepaald schrikbeeld in mijn hoofd dat ik niet meer kon negeren.

Mijn schrikbeeld

Jaren geleden kocht een van mijn familieleden een huis. Het was een bovenwoning met een kleine woonkamer en twee slaapkamertjes. Hij was toen net zo oud als ik nu ben. Toen hij een relatie kreeg en er een baby op komst was, zette hij dit huis te koop en verhuisden zij naar een grote huurwoning in de vrije sector. Dit was in 2008, twee maanden voor de crisis. 

Wat er toen gebeurde, is de grootste nachtmerrie van iedere huizenbezitter: hij kreeg zijn huis niet meer verkocht. Toen zij de dubbele woonlasten niet langer konden opbrengen, waren zij genoodzaakt om de huur weer op te zeggen en terug te gaan naar dat veel te kleine huisje. Deze keer met een peuter, die daar véél te weinig ruimte had. Uiteindelijk heeft het huis ruim 7 jaar te koop gestaan.

foto-blog -1-straat-utrecht
Straat met bomen

Een woning kopen waar je in kan groeien

Al die jaren heb ik enorm met hen meegevoeld. En nu ik zelf op zoek ben naar mijn eerste koopwoning, wil ik zo’n scenario voorkomen. De belangrijkste les die ik hieruit haal, is dat wij een woning moeten kopen waar wij in kunnen groeien. Nét iets meer dan wat op dit moment goed genoeg zou zijn.  

Concessies doen of even wachten?

Nu we een aantal bezichtigingen hebben gehad, zijn we veel wijzer: we willen geen bovenwoning, maar een eengezinswoning. Geen balkon, maar een tuin. Niet twee slaapkamers, maar liever drie. En vanwege de nieuwe baan van mijn vriend niet in Vlaardingen, maar in de regio Utrecht. 

Ineens stonden we voor een keuze: gaan we concessies doen of even wachten? Hoewel ‘geduld’ geen woord is dat in mijn woordenboek voorkomt, zijn we erover uit dat het beter is om niet nu een woning kopen. Inmiddels is het bijna januari en heb ik straks voor het eerst een heel kalenderjaar gedraaid als ondernemer. In 2020 kan ik dus netjes een jaarrekening op laten maken en hiermee naar de bank. Op één salaris hebben we echt wel mogelijkheden, maar met twee inkomens kunnen we waarschijnlijk een duurzamere koop doen. Laten we hopen dat geduld ook nu een schone zaak is.

Over Dewi van Deurzen

Dewi van Deurzen is freelance tekstschrijver en woont samen met haar vriend in een klein huurappartment in Utrecht. Ze willen nu graag een huis kopen. Ze neemt je mee op haar huizenjacht en deelt haar persoonlijke ervaringen over hun zoektocht op deze overspannen woningmarkt. 

“Vanwege de hoge huur en het gebrek aan ruimte zijn we op zoek naar een koophuis. Het liefst een huis met een tuin, waarin we een eigen moestuintje kunnen aanleggen. Bij voorkeur in de regio Rotterdam. Een hele uitdaging!”
Lees alle blogs van Dewi